Polariseren, mening opdringen, stop ermee, ga delen!

Ik ben een 50-er die lekker op weg in naar de 60, dus ik durf te zeggen dat ik best wel wat heb meegemaakt en dat ik zaken ook heb zien veranderen.

Als ik dit schrijft voel ik me best een oude zak, maar ben ik dat wel? Ik snap dat een samenleving continu aan verandering onderhevig is en dat is ook goed, want de wereld om je heen staat niet stil. Er komen allemaal nieuwe zaken bij waardoor mensen ook een andere kijk krijgen op de wereld.

De informatiegraad van mensen is tegenwoordig veel hoger dan vroeger, toen was Nederland al groot en als je in Den haag woonde, wist je echt niet wat er allemaal gebeurde in Friesland, behalve als het heel erg was, want dan haalde het de Haagsche Courant, of je zag het op het journaal of in een actualiteiten rubriek.

Nu is de wereld ineens veel kleiner geworden en zien we wat er in de wereld gebeurt, dit heeft veel invloed op je wereldbeeld en je ziet dat zaken die ver weg gebeuren ook nu in Nederland hot zijn en dat mensen daar iets van vinden. En eerlijk gezegd we vinden nogal wat van alles, ik heb zelden zoveel zelfbenoemde experts en opiniemakers op TV voorbij zien komen. Ze hebben overal een mening over, vaak zonder dat ze er ook veel kennis over hebben. Meningen zijn vaak ongenuanceerd en houdt men weinig rekening met wat dit teweeg kan brengen bij andere.

Soms heb ik ook het gevoel dat het de mensen ook niet interesseert wat het met andere doet, veel mensen staan alleen op zenden. Dat is op zich al heel vervelend, maar er is een steeds groter wordende groep mensen die zo van hun gelijk zijn overtuigd, dat ze iemand met een afwijkende mening willen proberen te dwingen hun gelijk te accepteren. 

Dit klinkt heel heftig als ik het zo schrijf, maar dit is wel wat er gebeurt. “Als ik vind dat je teveel vervuilt dan blokkeer ik een snelweg of beschadig ik iemand zijn eigendommen, als ik vind dat een bevolkingsgroep wordt benadeeld, dan kaap ik een herdenking waar respect wordt betuigd aan mensen die de gevolgen hebben ondervonden van …….”

Veel mensen vinden dat dit gewoon moet kunnen, want zij vinden hun zaak de belangrijkste die er is en dat moet iedereen horen en ervaren.

Het bovenste klinkt heel negatief als ik het zo lees, maar het is de werkelijkheid. Ik zie er ook iets positiefs in. 

THEY CARE!

En dat is veel waard, mensen willen dus wel iets veranderen en iets aan de kaak stellen. Je uiten is de eerste stap in een verandering, het recht van vrije meningsuiting is een heel groot goed, maar met het recht komt een even grote verantwoordelijkheid om hier goed mee om te gaan. Het uiten van je mening doe je om mensen te beïnvloeden, als je duurzaam wilt beïnvloeden moet je zorgen dat mensen naar je willen luisteren, ze niet dwingen. Je moet ze raken, je moet naar de tegenargumenten luisteren, mensen het gevoel geven dat je ze serieus neemt, alleen zo kan je ze duurzaam beïnvloeden en overtuigen.

Alleen zie je dat dit overal in het verval is geraakt, de maatschappij is ernstig op het individu gericht, als ik het maar goed heb, als ik maar dit heb, als ik maar dat krijg. Een echte ik-cultuur, de wij-cultuur is helaas ernstig op zijn retour. Dit is de laatste jaren ook het beleid van de politiek, het sociale vangnet wordt steeds verder uitgekleed, je moet steeds meer dingen zelf regelen. Maar het duale is dat er ook aanspraak wordt gemaakt op de gemeenschapszin, wees mantelzorger, sta klaar voor je buren.

En dan is er nog de apenrots in Den Haag, daar is vaak de nuance ook ver te zoeken en worden veel zaken erg zwart/wit neergezet. Slecht voorbeeld doet slecht volgen. Daar staan mensen ook vaak op zenden en benoemt met problemen, zonder een oplossing voor te stellen. Vaak worden er beloftes gedaan, maar niet nagekomen, de excuus is dan dat je tot een compromis moet komen. Het ergste vind ik dan dat dit wordt gevierd als een overwinning. Durf eens te zeggen dat je een verlies hebt moeten nemen om ergens anders een winst te boeken. Tover niet continu met worden, wees duidelijk, draai niet, zeg gewoon eens ja of nee. Ook hier geldt als ik maar niet verlies. 

Ik heb nu genoeg geschreven over de ik cultuur, een lange aanloop naar de volgende stap in dit verhaal. Want wat er  gebeurt in de samenleving zie je ook terug in het bedrijfsleven. Samenwerken doen we meer op afstand, niets mis mee, maar zo verlies je wel een cultuur, versterk je het individu, terwijl je als een bedrijf samen sterk moet zijn om succesvol te zijn. 

Ik heb in mijn werkzame leven aardig wat bedrijven gezien en wat mij opvalt is dat de laatste jaren er steeds meer schuttersputjes zijn waar iemand zijn gelijk wil hebben en zijn gelijk boven het bedrijfsbelang stelt, we noemen dit politiek. Ik noem het obstructie van het algemene belang. Je kan alleen samen succesvol zijn. Je hoeft niet altijd persoonlijk te winnen, maar je wilt als collectief winnen, alleen dan blijft het succes aan het bedrijf kleven.

Je doet het samen en dit is iets wat het management moet promoten en zelf het goede voorbeeld geven. Vaak hoor je uit een management dat ze voor gelijke monniken, gelijke kappen zijn. Maar regelen vaak voor zich zelf een betere beloning dan voor de mensen die ze zo hard nodig hebben om succesvol te zijn.

Ik roep iedereen op om eens aan zelfreflectie te doen, wat doe ik, ben ik een ikke of kies ik voor het collectief. Wat is mijn toegevoegde waarde voor de samenleving, voor het bedrijf; neem ik, of deel ik?

Ik hoop dat je wilt delen, want dat levert een vermenigvuldiging op. Want wie deelt zal ontvangen. Of het nu rijkdom, kennis, liefde, geluk of iets anders, delen maakt andere mensen om je heen blij. Neem je alleen, dan wordt je snel omringt door boze mensen. 

En delen lijkt besmettelijk, blijf het doen, zelfs als er om je heen alleen genomen wordt. Blijf het zaadje van delen zaaien en je zult zien, mensen om je heen gaan het ook doen. Laat je niet uit het veld slaan door een paar criticasters, maar volhard in delen.